Sposoby optymalizacji rozwoju dziecka

obowiązkowe

Celem zajęć jest przygotowanie studentów do świadomego i partnerskiego podejmowania współpracy z rodzicami na rzecz rozwoju, edukacji i wsparcia dziecka. Zajęcia obejmują znaczenie rodziny, zasady komunikacji i partnerstwa, prowadzenie konsultacji i trudnych rozmów, prawne i organizacyjne zasady pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz współpracę szkoły z rodziną i specjalistami, ze szczególnym uwzględnieniem uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się. Student rozwija umiejętność rozpoznawania potrzeb, planowania rozmów i działań partnerskich oraz formułowania wspólnych celów i form wsparcia z zachowaniem zasad szacunku, poufności, etyki i odpowiedzialności za dobro dziecka.

Przedmiot obejmuje biologiczne, psychologiczne, społeczne i pedagogiczne uwarunkowania rozwoju dziecka oraz możliwości wspierania jego rozwoju w środowisku rodzinnym, szkolnym, rówieśniczym i lokalnym. Omawiane są prawidłowości rozwoju poznawczego, emocjonalnego, społecznego, językowego i ruchowego, a także znaczenie indywidualnego tempa rozwoju, potrzeb dziecka, jego zasobów oraz czynników ryzyka i czynników chroniących. Treści uwzględniają wpływ relacji z osobami dorosłymi i rówieśnikami, warunków życia, stylów wychowania, organizacji środowiska uczenia się oraz dostępu do aktywności edukacyjnych, społecznych, kulturalnych i rekreacyjnych. Analizowane są sposoby rozpoznawania potrzeb rozwojowych na podstawie obserwacji, rozmowy, dokumentacji i informacji pochodzących od rodziny oraz specjalistów, z zachowaniem granic kompetencji pedagoga. Student poznaje zasady projektowania działań wspierających rozwój, wzmacniania samodzielności, kompetencji społecznych i poczucia sprawstwa dziecka, dostosowywania wymagań i form aktywności, a także zapobiegania trudnościom i ograniczania ich następstw. Przedmiot obejmuje również współpracę z rodzicami, nauczycielami i specjalistami, planowanie celów wsparcia, dobór metod i środków, monitorowanie postępów oraz ocenę skuteczności podjętych działań z poszanowaniem godności, praw i dobra dziecka.

Rogers, C. R. (2002). O stawaniu się sobą. Poglądy terapeuty na psychoterapię. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis.

Rosenberg, M. B. (2022). Porozumienie bez przemocy. O języku życia. Warszawa: Wydawnictwo Czarna Owca.

Celuch, M. (2020). Współpraca szkoły z rodzicami uczniów. Warszawa: Wiedza i Praktyka.

W1. zna i rozumie podstawowe prawidłowości i uwarunkowania rozwoju dziecka w sferze poznawczej, emocjonalnej, społecznej, językowej i ruchowej.

W2. zna i rozumie znaczenie środowiska rodzinnego, szkolnego, rówieśniczego i lokalnego dla przebiegu rozwoju dziecka.

W3. zna i rozumie zasady planowania, realizowania i oceniania działań służących wspieraniu rozwoju oraz ograniczaniu skutków rozpoznanych trudności.

U1. analizuje informacje o funkcjonowaniu dziecka pochodzące z obserwacji, rozmowy, dokumentacji oraz współpracy z rodziną i specjalistami.

U2. rozpoznaje potrzeby, zasoby, czynniki ryzyka i czynniki chroniące istotne dla planowania wsparcia rozwojowego.

U3. projektuje działania wspierające rozwój dziecka, dostosowane do jego możliwości, potrzeb i warunków środowiskowych.

U4. uzasadnia dobór celów, metod i form wsparcia oraz proponuje sposoby współpracy z rodziną, szkołą i specjalistami.

K1. jest gotów działać z poszanowaniem dobra i podmiotowości dziecka, krytycznie oceniać własne kompetencje oraz korzystać z konsultacji specjalistycznej.

1. Test lub krótka praca problemowa – 30% oceny końcowej (W1, W2): ocenie podlega poprawność merytoryczna, znajomość i rozumienie znaczenia rodziny i współpracy z rodzicami, modeli komunikacji i partnerstwa oraz prawnych i organizacyjnych zasad pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

2. Analiza przypadku – 30% oceny końcowej (W1, W2, U1, U2, K1): ocenie podlega poprawność analizy sytuacji współpracy, rozpoznanie potrzeb dziecka i rodziny, adekwatność zaproponowanych działań, planowanie współpracy oraz uwzględnienie zasad etycznych, poufności i dobra dziecka.

3. Zadanie praktyczne – scenariusz rozmowy lub działania partnerskiego – 30% oceny końcowej (U1, U2): ocenie podlega umiejętność rozpoznawania potrzeb, planowania rozmowy lub działania partnerskiego, formułowania adekwatnych komunikatów, uzgadniania celów i form wsparcia oraz planowania współpracy rodziny, szkoły i specjalistów.

4. Obserwacja bieżącej pracy podczas zajęć – 10% oceny końcowej (K1): ocenie podlega sposób komunikowania się, respektowanie zasad szacunku, poufności i partnerstwa, odpowiedzialność za podejmowane działania oraz uwzględnianie dobra dziecka.