| Literatura: |
*Absolwent pedagogiki dziś: perspektywa teorii i praktyki pedagogiki społecznej, red. E. Kozdrowicz, A. Przecławska, Warszawa 2006.
*Cichosz M., Pedagogika społeczna w Polsce w latach 1945-2005: rozwój, obszary refleksji i badań, koncepcje, Toruń 2006.
*Dziecko w rodzinie i w środowisku rówieśniczym: wybrane zagadnienia i źródła pedagogiki społecznej, red. J. Izdebska, Białystok 2003.
*Funkcjonowanie i kierunki rozwoju pedagogiki społecznej w Polsce, red. E. Trempała, M. Cichosz, Olecko 2000.
*Kawula S., Pedagogika społeczna: dokonania – aktualność – perspektywy, Toruń 2006.
*Kawula S., Pedagogika społeczna w społeczeństwie ryzyka, Olsztyn 2004.
*Marynowicz-Hetka E., Pedagogika społeczna: podręcznik akademicki, T. 1, Warszawa 2006.
*Marynowicz-Hetka E., Pedagogika społeczna: podręcznik akademicki, T. 2, Warszawa 2007.
*Naumiuk A., Pedagog społeczny – animator zmian w środowisku, w: „Pedagogika społeczna” 4/2012.
*Pedagogika i profilaktyka społeczna. Nowe wyzwania, konteksty, problemy, red. M. Z. Jędrzejko, A. Szwedzik, Tom I, Oficyna Wydawnicza von Velke & Oficyna Wydawnicza ASPRA, Warszawa-Milanówek 2018.
*Radziewicz-Winnicki A., Pedagogika społeczna w obliczu realiów codzienności, Warszawa 2008.
|
| Efekty uczenia się: |
W zakresie WIEDZY student zna i rozumie:
W1 pojęcia pedagogiki społecznej;
W2 przedstawicieli polskiej pedagogiki społecznej, ich koncepcje i wkład w pedagogikę społeczną;
W3 związek pedagogiki społecznej z innymi dyscyplinami pedagogicznymi, naukowymi.
W zakresie UMIEJĘTNOŚCI student potrafi:
U1 odnosić teorię do współczesnych problemów społecznych;
U2 dostrzegać problemy społeczne, określać je i zaproponować pomoc, rozwiązanie czy działanie profilaktyczne;
U3 dostrzegać istotę zagrożeń społecznych, które niesie ze sobą współczesność.
W zakresie KOMPETENCJI SPOŁECZNYCH student jest gotów do:
K1 inicjowania dyskusji na temat istniejących problemów, jak też nowych idei w obszarze pedagogiki społecznej;
K2 podejmowania dyskusji na temat wybranych zjawisk społeczno-edukacyjnych w zakresie: wychowania rodzinnego, funkcjonowania szkoły w społeczeństwie, instytucji opiekuńczych i pracy socjalnej z dziećmi i rodzinami, animacji społeczno-kulturowej, wolontariatu i instytucji 3 sektora, inkluzji i izolacji społecznej, edukacji globalnej oraz historii opieki i wychowania.
|
| Metody i kryteria oceniania: |
METODY I KRYTERIA OCENIANIA:
Warunkiem zaliczenia przedmiotu jest obecność i aktywność na zajęciach oraz zaliczenie pracy pisemnej. W przypadku przekroczenia limitu dwóch nieobecności, student/ka jest zobowiązany/a do opracowania dodatkowych zagadnień.
W zakresie WIEDZY metodą oceniania jest:
- tradycyjny test wiedzy (kolokwium) - weryfikacja definicji, pojęć oraz dorobku przedstawicieli (testy wyboru, pytania otwarte) (W1, W2);
- egzamin ustny - pozwala sprawdzić pamięciowe opanowanie materiału (W1, W2), jak też rozumienie relacji i powiązań między pedagogiką a innymi dyscyplinami (W3).
W zakresie UMIEJĘTNOŚCI metodą oceniania jest:
- odniesienie teorii do problemów społecznych, określenie pomocy/działań profilaktycznych oraz diagnoza zagrożeń;
- analiza przypadku (Case study) - studenci otrzymują opis konkretnego problemu społecznego (np. wykluczenie, przemoc w rodzinie, sieroctwo) w celu postawienia diagnozy, odniesienia jej do teorii (U1) oraz zaproponowanie działań pomocowych lub profilaktycznych (U2, U3);
- praca pisemna, w której student konfrontuje wybraną teorię pedagogiczną z aktualnymi problemami społecznymi (U1).
W zakresie KOMPETENCJI SPOŁECZNYCH metodą oceniania jest:
- inicjowanie dyskusji, podejmowanie dialogu na temat zjawisk społeczno-edukacyjnych i wychowania rodzinnego (K1, K2);
- debata - student musi zająć stanowisko, argumentować swoje zdanie, a także w kulturalny sposób prowadzić dyskusję na trudne i kontrowersyjne tematy społeczne (np. edukacja globalna, inkluzja vs. izolacja) (K1, K2).
|
| Zakres tematów: |
Pedagogika społeczna i jej miejsce wśród nauk pedagogicznych. Źródła, rodowód i prekursorzy pedagogiki społecznej ze szczególnym uwzględnieniem etapów rozwoju pedagogiki społecznej w Polsce. Czołowi przedstawiciele pedagogiki społecznej w Polsce. Podstawowe pojęcia pedagogiki społecznej – jej współczesne funkcje i zadania. Środowiskowy charakter pedagogiki społecznej. Podstawowe problemy społeczne: ubóstwo, bezrobocie, bezdomność, pracoholizm, nierówności społeczne – jako wyzwania dla pedagogiki. Wymiar profilaktyczny działania pedagoga społecznego. Rola pedagogiki społecznej w budowaniu kapitału ludzkiego. Społeczeństwo obywatelskie, partycypacja społeczna, kapitał społeczny.
|
